رافائل باراجي
براساس گزارش جديد اطلاعاتي امريکا، در سال 2003 اتفاق مهمي روي داده است: ايران برنامه نظامي هسته اي خود را که به صورت مخفيانه آغاز شده بود متوقف کرده . اين تعليق به لطف فشارهاي بين المللي و نظارت موشکافانه صورت گرفته است.
ولي در سال 2003 مسأله ديگري نيز به وقوع پيوست که نمي توان بي تفاوت از کنار آن گذشت: ليبي ناگهان از ادامه برنامه هسته اي نظامي خود که هيچ کس چيزي از آن نمي دانست چشم پوشي کرد و پيشرفت هايي را که در زمينه تسليحات کشتارجمعي به دست آورده بود اعلام داشت. اين کشور علاقه خود را براي پايان دادن به اين برنامه نشان داد و حتي حاضر شد جامعه بين الملل بازرسي هاي همه جانبه اي را از تأسيسات آن به عمل آورد.
در پاييز 2003 درست پس از فروپاشي حکومت صدام حسين در عراق، هر دو کشور تصميم گرفتند که به برنامه تسليحات اتمي خود خاتمه دهند. ولي چرا در مورد ليبي، معمر قذافي در شفافيت کامل از اين برنامه منصرف مي شود، در حالي که ايران درست برعکس اين مسأله عمل مي کند؟
اگر حکومت تهران پذيرفته بود با امريکا يا حتي با بازرسان آژانس اتمي و مذاکره کنندگان اروپايي از جمله خاوير سولانا همکاري کند، اکنون وضعيت به گونه اي ديگر رقم خورده بود، ولي اين چنين نشد. آنچه که امروز جامعه بين الملل از برنامه هاي اتمي ايران مي داند تا قسمتي مرهون فعاليت هاي سرويس هاي اطلاعاتي، و به ويژه گروه هاي مخالف با حکومت آيت الله هاست. اين گروه ها اطلاعاتي را برملا کردند که جمهوري اسلامي در صدد مخفي نگاه داشتن آنها بودند.
ولي چرا در صورت چشم پوشي ايران از رؤياهاي هسته اي خود، مورد ليبي تکرار نمي شد؟ به يک دليل ساده؛ زيرا اين کشور به واقع جاه طلبي هاي خود را براي دستيابي به سلاح هاي اتمي از دست نداده است. همان طور که در ارزيابي سازمان هاي اطلاعاتي امريکا آمده، ايران مي تواند مواد مورد نياز براي يک بمب را تا اواخر سال 2009 به دست آورد و بين سال هاي 2013 تا 2015 به ساخت بمب مبادرت ورزد.
ايران همچنان قصد دارد خود را به عنوان يک جمهوري اسلامي مقتدر در منطقه خاورميانه معرفي کند. اين حکومت به عنوان طلايه دار يک انقلاب اصولگرا در تلاش است تا بر جهان عرب چيره شود و خود را به عنوان يکي از مخالفان سرسخت سياست هاي غرب معرفي کند. داشتن چنين رفتاري بي شک شرايط لازم براي تعليق غني سازي اورانيوم را به وجود نمي آورد و هيچ تحولي نيز در روند عملکرد اين کشور ايجاد نخواهد کرد.
به علاوه بايد اضافه کرد که ايران با پيش گرفتن اين رويکرد به هر آستانه اي خواهد رسيد، مگر اتمي.
منبع: آ. ب. ث، 14 دسامبر