بعد از مرور گزارش هاي مختلف رسانه اي درباره عکس العمل هاي سياسي به برآوردهاي سازمان امنيت ملي، براي من يقين شده است که رهبران "محور خير" [در مقابل "محور شرارت"] همه راهکارهاي موجود در برابر ايران را پيش روي خود گذاشته اند. هرچند گزارش 16 نهاد امنيتي ايالات متحده روشن ساخته که ايران برنامه تسليحات هسته اي خود را در پاييز2003 متوقف کرده و نشانه اي از پيگيري مجدد آن وجود ندارد، بوش به جاي يک عذرخواهي رسمي، از آن به عنوان "علامت هشدار" ياد مي کند.
در سال 2000، پروفسور نوام چامسکي درباره علل خصومت با ايران چنين گفت: "تا پيش از سال 1979، سياست ايالات متحده براي کنترل خاورميانه برپايه ايران، اسراييل، ترکيه، عربستان سعودي و پاکستان بنا شده بود... اساساً مخاصمه با ايران زماني اتفاق افتاد که اين کشور از سيستم فوق خارج و به عنوان يک دولت حامي تروريست مطرح شد."
در سال 2006، سيمور اچ هرش ضمن مقاله اي با فاش کردن برنامه کاخ سفيد براي حمله به ايران، به ديپلمات بلند پايه اي در وين اشاره کرد که به او گفته بود: "مساله اصلي اين است که چه کسي قرار است خاورميانه و نفت آن را در ده سال آينده کنترل کند." دونالد رامسفلد، وزير دفاع وقت ايالات متحده، ضمن رد اين مقاله از آن به عنوان سفر به "سرزمين روياها" ياد کرده بود.
با اين همه، با مرور اظهارات چند سال گذشته "رهبران دنيا" درباره ايران، معلوم مي شود همه ما به سوي "سرزمين روياها" در حرکتيم. "علامت هشدار" به اندازه کافي چشمک زده و مردم بايد با مطالبه مسووليت پذيري از دولت هاي دموکراتيک انتخاب شده از سوي خودشان، عکس العمل نشان دهند.
جرج بوش در نطق سازمان ملل در فوريه 2005، ايران را به عنوان "اصلي ترين کشور حامي تروريسم و کشوري که در پي سلاح هسته اي است" معرفي کرد.
در سال 2006، شوراي امنيت سازمان ملل به اتفاق آراء و در مقابله با فعاليت هاي غني سازي و سوءظن هاي موجود درباره "صلح آميز بودن برنامه هاي هسته اي" کشور، تحريم ها عليه ايران را سنگين تر کرد.
در اکتبر 2007، کاندوليزا رايس، وزير امورخارجه آمريکا، ايران را به "دروغگويي درباره اهداف برنامه هسته اي" متهم کرد و گفت هيچ شکي نيست که ايران به دنبال توانايي ساخت تسليحات هسته اي است و نهاد ناظر سازمان ملل را درباره مقاصد خود فريب داده است.
در آگوست 2007، نيکلاس سارکوزي در سخنانش با سفيران فرانسه به ستايش از ابتکارات ديپلماتيک غرب براي پيگيري تحريم هاي سنگين تر عليه ايران پرداخت و گفت "اين مي تواند ما را قادر سازد از يک پيشامد دوم به دور بمانيم و من آن پيشامد را فاجعه مي دانم: يک بمب ايراني يا بمباران ايران."
همه انتظار داشتند بعد از انتشار گزارش سازمان امنيت ملي در هفته گذشته، افراد طرفدار جنگ ساکت شوند و "رهبران دنيا" توجه رسانه ها را به سوي ساير وقايع جلب کنند. مع ذالک، بدنه اصلي رسانه ها همچنان براي نقل اظهاراتي درباره تهديد هسته اي ايران، مورد استفاده قرار مي گيرند. در حقيقت گزارش امنيتي، ريتم پرخاشگري را افزايش داده است! به دنبال انتشار اين گزارش، کاندوليزا رايس گفت: "من همچنان ايران را به عنوان خطري براي سياست بين المللي مي بينم." خليلزاد، سفير بوش در سازمان ملل هم اضافه کرد که ايران يک "برتري جويي منطقه اي مقتدارانه" را براي پيشبرد "ايدئولوژي و حکومت مذهبي خود به عنوان مدل صادراتي و شبيه سازي براي ديگران" در پيش گرفته است. او تاکيد کرد در مورد ايران لازم است "قواي نظامي ايالات متحده در منطقه خليج فارس حضور دايم داشته باشند."
رابرت گيتس، وزير دفاع ايالات متحده، ترش رويي بيشتري از خود نشان مي دهد. او در يک کنفرانس امنيتي در آخر هفته گذشته در بحرين گفت ايران ممکن است برنامه مخفيانه اي براي توليد سلاح هسته اي در دست اقدام داشته باشد. به گفته او چنين اقدامي، فشارهاي بين المللي شديدي را عليه ايران اقتضاء مي کند. او به عربستان سعودي و ساير کشورهاي عرب خليج فارس توصيه کرد يک سپر محافظ موشکي و هوايي در برابر تهديدات آينده تدارک ببينند.
در اين بازي پوکر، شرکاي ديگر پشت بلوف ايالات متحده به ايران جمع شده اند؛ گوردن براون به يک عضو پارلمان گفت "حق با دنياست که براي اعمال تحريم به منظور بازگرداندن ايران به راه درست، پافشاري کنند." وزيران خارجه اتحاديه اروپا هم در جريان بيانيه اعضاي شورا، "حمايت چندين باره خود را از اقدام شوراي امنيت ملل براي تنبيه هاي بيشتر" به اين بازي اضافه کردند.
اين فشار سنگين از سوي "رهبران دنيا" نشان مي دهد هرجا که ايالات متحده و شرکايش را ببينيد، در تدارک يک ديپلماسي آغشته به بي ثباتي و بي نظمي هستند. مقامات دولت هاي غربي براي در دست داشتن کنترل نقاط استراتژيک تجارت جهاني، بر سر سرنوشت بشريت نظير آنچه که مي تواند عواقب ويرانگر "سرزمين روياها" باشد، مشغول قمار شده اند. افراد آگاه جامعه جهاني بايد کاري در اين مورد کنند زيرا بر اساس اظهارات مقامات بريتانيايي که همکاري نزديکي با سازمان ملل دارند، ايران همين الان هم کشوري است که مردمش قرباني اين تحريم ها شده اند. تحريم ها باعث شده اند "اثرات بسيار منفي بر اقتصاد مردم به جا گذاشته شود و وضع از اين هم بدتر خواهد شد."
منبع: ميدل ايست آنلاين، 17 دسامبر 2007