اسکات پترسون
لازم به مخفی کاری نيست: مقامات در نمايش عمومی سرکوب اوباش و قاچاقچيان چيزی کم نمی گذارند. البته اين شامل دانشجویان و زنان با پوشش به اصطلاح غير اسلامی هم شده است.
ماموران سياه پوش و پليس نقاب به چهره، خشمگينانه اقدام به دستگيری، تحقير و گرداندن مجرمان در خيابان ها می کنند. دوربين ها هم بدنبال پليس هايی در حرکتند که تنها در يک يورش شبانه به شکار صدها فروشنده مواد مخدر دست زده اند.
اما تحليلگران معتقدند اين اقدامات از بهار گذشته ظاهراً به عنوان تلاش استراتژيک و دفاعی رژيم در برابر نقاط ضعفی شروع شده که می تواند توسط دشمنانی نظير ايالات متحده به آستانه انفجار رسانده شود. آنها می گويند پاکسازی مجرمان و تعرض به تمام کسانی که بالقوه مخالف قوانين مذهبی رژيم هستند، با هدف جلوگيری از تکرار تاريخ است. يعنی وقوع خشونتی که کنترل آن از دست خارج بشود.
يک روزنامه نگار ايرانی می گويد: "هدف در اينجا دخترها نيستند. مبارزه با اوباش دليل اصلی است. آنها در حال رشد هستند و خطر بالقوه آنها در حال فزونی است. حکومت با مراجعه به اينترنت در حال آگاه شدن از تاريخ مدرن است."
تاريخ می گويد که چطور سازمان سيا در سال 1953به نخست وزير محبوب، محمد مصدق، ضربه وارد کرد. فاکتور اصلی در موفقيت سيا هم سازمان دهی توده هايی بود که با ريختن به خيابان ها بقيه آشوب طلب ها را نيز به خود جلب کردند.
سازمان های امنيتی ايران در جستجوهای اينترنتی خود با نومحافظه کاران آمريکايی نظير مايکل لدين آشنا شده اند که می گويد با حمايت ايالات متحده، "می توانيم ايران را ظرف کمتر از يکسال آزاد کنيم."
اين روزنامه نگار ايرانی تعبير خود را از آن عبارات و تهديدهای بدست آمده از آنها چنين بيان می کند: " جنگ ايالات متحده با ايران بوسيله پياده نظام نيست. بلکه بايد ماشه را کشيد تا ايرانی ها به غليان بيفتند و دولت را سرنگون کنند."
در ايران مجازات افراد به اصطلاح "چاقو کش" خيلی دلپذير است. رهبر عالی ايران، آيت الله سيد علی خامنه ای، هم به پليس گفته "بايد برنامه امنيت اجتماعی را با قدرت پيش ببرند... از آنجا که هدف آنها سامان يافتن در جامعه است."
اما در جريان يکی از بيشترين زياده روی های رژيم از زمان انقلاب اسلامی سال 1979، اعمال فشارها از حد مجرمان فراتر رفته است. اين فشارها اکنون زنان جوانی را نيز شامل می شود که موهای خود را زيادی نشان می دهند. يا افراد تحصيلکرده ای را که با عنوان عوامل فريب خورده ايالات متحده به تلاش برای براندازی رژيم متهم می شوند.
يک تحليلگر با سابقه که نخواست نامش فاش شود گفت: "نقطه ضعف آنها، ايرانی های غرب زده هستند. تهديد در حمله نظامی نيست بلکه از سوی ايرانی هايی می آيد که نحوه زندگی آنها با ما متفاوت است. آنها به غرب گوش می کنند. خيلی از آنها همانند اوباشی هستند که برای حمله آماده اند"
محمد علی جعفری، فرمانده جديد سپاه پاسداران انقلاب، گفته است مهمترين مسووليت نيروهای سپاه رويارويی با تهديدات داخلی است. يک روزنامه هوادار آنان هم در برابر خطرات آزادی جبهه گيری کرد.
اعمال فشار بر مناسبات اخلاقی گاهی نتيجه معکوس دارد. سال ها بود که صاحب نظران فکر می کردند افراد محافظه کار رژيم از ترس پس زدن فشارهابه سوی سرنگونی آنها از قدرت، ريسک اعمال فشارهای جدی اجتماعی را به تن نمی خرند. معذالک فعالان کارگری و زنان دستگير شدند. دانشجويان معترض به رييس جمهور و سياست های دولت در سال گذشته نيز به سرنوشت مشابهی دچار شدند. سه نفر از بازداشتی ها که 8 ماه را در زندان به سر بردند، و نام آنها چندين بار در تظاهرات مختلف به گوش می رسيد، قرار است روز شنبه آزاد شوند. اتهام آنها "توهين به ارزش های مذهبی" و برخی اتهامات ديگر بوده است.
از سوی ديگر، سازمان عفو بين الملل اعلام کرده اعدام ها در ايران از 177 مورد در سال 2006 تا کنون به 210 مورد در سال جاری افزايش يافته است. نشست عمومی سازمان ملل روز سه شنبه پيش نويس قطعنامه ای را عليه ايران تصويب کرد که بر"نگرانی خيلی جدی از زير پا گذاشتن حقوق بشر توسط اين کشور حکايت می کرد. از جمله مواردی از شکنجه و رفتار بيرحمانه، انجام مجازات ها و رفتارهای دون شان انسانی نظير شلاق زدن و قطع اعضای بدن."
حجت الاسلام سيد ابوالحسن نواب، يک روحانی با نفوذ می گويد: ايالات متحده دو نوع جنگ در برابر ما به راه انداخته است. يکی جنگ سخت و ديگری جنگ نرم. جنگ سخت شامل تهديد و تشرها می شود. اما جنگ نرم بيشتر از جنس برخورد اجتماعی، فرهنگی، اخلاقی و دينی است."
آقای نواب می گويد: "اين مثل يک سيلاب نيست، بلکه يک باران ملايم است که مدام می بارد، می شويد و می برد و از خود ويرانه ای به جا می گذارد. اگر آنرا جدی بگيری ميزان خطر کمتر می شود و گرنه خطر همانجا هست و خطر جدی هم هست."
نواب با اشاره به بازداشت چندين ماهه شهروندان آمريکايی ايرانی الاصل در اوايل سال جاری، اين چهره های آکادميک را به فعاليت تحت عنوان "عوامل خارجی" متهم کرد. اثرات چنين طرز تفکری کاملاً محسوس بوده است.
يک تحليلگر سياسی که نسبت به برقراری هرگونه تماس با غربی ها هشدار می دهد، گفت: " من هرگز در 28 سال گذشته ايران را در چنين وضعيتی نديده بودم. اوايل انقلاب، شور و شوق همگانی وجود داشت و سرکوبی گروه های مخالف (نظامی) خيلی مدنظر بود. اگر عضو آنها نبودی، دليلی هم برای ترسيدن وجود نداشت. اما الان يک ارعاب هدفمند وجود دارد و آنها اين کار را خيلی خوب بلدند."
صرف هزينه 75 ميليون دلاری توسط ايالات متحده برای تلاش های "ارتقای دموکراسی"، که عمدتاً صرف ايستگاه های راديو تلويزيونی خارج از کشور شده، در بروز اين بهانه جويی ها موثر بوده است. اين تحليلگر می گويد: "تمام اين فضای امنيتی برای در نطفه خفه کردن هر گونه تغييری از درون و با تمام ابزار است. ايجاد احساس ترس و بالا بردن هزينه انجام هر فعاليت سياسی در کشور."
به گزارش خبرگزاری فارس، محمد تقی رهبر، يک روحانی نماينده مجلس ايران در گفتگو با رسانه ها گفت: "اعضاء مجلس هفته پيش با عصبانيت از سخت گيری های جديد، خواستار تعديل اين اقدامات شده اند: "اينکه يک زن مسلمان همراه کت و ساير البسه، چکمه بپوشد برخلاف اسلام نيست."
يک مساله زير ذره بين هم جوانان غرب زده و خانم هايی بودند که موهای خودشان را زيادی نشان می دهند يا مانتوهای تنگ می پوشند. قانون می گويد مانتو ها نبايد انحنای بدن را نمايش دهد. پليس منکرات با حضور در مراکز خريد، از کسانی که به عنوان "بد حجاب" مجرم شناخته شده، عکسبرداری می کند. به بعضی از زنان اخطار داده شده که برخورد دفع سوم منجر به تبعيد از تهران خواهد شد.
مهدی کلهر، مشاور رييس جمهور ايران که در سال 2005 وعده آزادی های اجتماعی فراوانی را داده بود، خواستار محدوديت در سخت گيری ها از سوی پليس شد. او در مصاحبه ای گفت: "من نامه ای به رييس نيروی انتظامی نوشتم و از او خواستم تندروی ها را تا حداقل مورد نظر قانون کم کند. اين حق هر شهروندی است که زندگی معمولی داشته باشد و از سوی کسی مورد آزار و تشويش قرار نگيرد."
در همين حال، از دانشگاهيان ايرانی خواسته شده هيچ قرارداد خارجی منعقد نکنند. تلاش های اجتماعی و انسان دوستانه و حتی رويدادهای فرهنگی با ميزبانی سفارتخانه های غربی در تهران را منع کرده اند. علت هم خطر درگيری، بعضاً فيزيکی، اعلام شده است. يک ديپلمات غربی می گويد: "يک نگرانی واقعی در رژيم وجود دارد از اينکه ما غربی ها می خواهيم حکومت را عوض کنيم. از نظر برخی مردم هم حق با آنها است. بعضی ها فکر می کنند قرار نيست ما اينکار را با بمباران بکنيم بلکه از يک انقلاب مخملی استفاده خواهيم کرد."
برای همين است که توجه ويژه ای به فعالان اجتماعی می شود. در نشستی برای تجديد پيمان با عماد الدين باقی، موسس جامعه حمات از حقوق زندانيان که در ماه اکتبر بازداشت شده است، حرف هايی در اين مورد زده شد. عزت الله سحابی، يک اصلاح طلب ايرانی که خود مدتی زندانی بوده، گفت: "رژيمی که نتواند به يک انسان متين و ميانه رو احترام بگذارد، مايه نگرانی است. هيچ اصلاح طلبی چيزی بيش از حدود موجود نمی خواهد. فقط به حقوق شهروندان احترام بگذاريد. ما نمی خواهيم حکومت را به سوی وضعيت بحرانی سوق دهيم."
منبع: کريستين ساينس مانيتور – 20 دسامبر