ريچارد بيستون
محمود احمدي نژاد حق داشت که در پايان ديدارش از بغداد، به خود ببالد. او نه تنها اولين رييس جمهور ايراني نام گرفت که از بغداد ديدن کرده، بلکه قدم بزرگي را در دستيابي به پيروزي برداشت که آيت الله خميني- پدر انقلاب ايران- از ديدن آن محروم ماند.
آيت الله خميني بيست سال پيش و پس از آن که کشورش در مرداب خونين جنگ با عراق گرفتار شده بود، حاضر به سازش شد. بعد از کشته شدن يک ميليون انسان در جريان جنگ هشت ساله، او دست برداشتن از اين نزاع را به نوشيدن جام زهر تعبير کرد، و يک سال پس از آن هم درگذشت.
احمدي نژاد وقتي در بغداد مورد استقبال " کاک جلال"، يعني جلال طالباني- رييس جمهور عراق، قرار گرفت دريافت که عراق در برابر استيلاي ايران، سر تسليم فرود آورده است.
درحاليکه تهاجم به عراق تحت رهبري ايالات متحده مورد انتقاد گسترده اي در تمام خاورميانه قرار گرفته است، ايران منتفع اصلي اين کشمکش محسوب مي شود.
صدام حسين به عنوان دشمن کينه توز ايراني ها، به همراه رژيم بعثش، از سر راه برداشته شده اند. حالا رهبران شيعه به جاي او نشسته اند و اين در حالي است که اغلب اين رهبران، سال هاي تبعيد خود را در ايران سپري کرده بودند و تحت تاثير القائات هم قطارانشان در ايران بوده اند. ايراني ها اميدوارند که اين وفاداري سياسي به يک رابطه جديد در خاک عراق منجر شود، خصوصاً در منطقه جنوب عراق که به عنوان نقطه غني نفتي تحت کنترل مسلمانان شيعه قرار دارد.
به جز اظهارات هميشگي ضد آمريکايي احمدي نژاد در روز گذشته، او از ابتکارات جديدي هم سخن گفت که عراق را هرچه بيشتر به ايران نزديک مي سازد.
مشوق هاي ايراني شامل توافقات بازرگاني، اکتشاف مشترک نفت، برپايي منطقه آزاد مشترک، و نيز ساخت يک فرودگاه با مقاصد زيارتي در نرديکي شهر مقدس نجف است. ضمناً ممکن است ايران کار تامين برق شهر بصره در جنوب عراق را نيز بر عهده بگيرد.
منظور کاملاً روشن است. ايران بدون شليک حتي يک گلوله، در حال تبديل شدن به متحد سياسي غير قابل چشم پوشي و يک شريک بازرگاني عراق است. برخلاف تلاش هاي انگليس در بازسازي جنوب عراق، ايراني ها متعهد به تامين همه چيز – از کالاهاي تجاري گرفته تا تامين برق- شده اند. اما در پشت صحنه، آنها همچنان مشکوک به تجهيز، تامين مالي و سرپرستي جنگجويان شيعه يعني تنها نيروي اصلي در عراق هستند.
در حالي که ايران از خلاء قدرت بوجود آمده در عراق نهايت استفاده را مي برد، هم پيمانان عرب بغداد به کندي از خود حرکتي نشان داده اند. سفارت ايران در بغداد از همان اولين روز اشغال اين کشور تحت فرماندهي ايالات متحده، باز بوده و پنج سال است که به فعاليت خود ادامه داده است. در مقابل، خيلي از کشورهاي عرب حتي دفتر نمايندگي ديپلماتيک خود را در پايتخت عراق هنوز بازگشايي نکرده اند.
منبع: تايمز آنلاين – 4 مارس